MiSeDuCaTiON #18: Why Do A Lot of People Hate Their Job?

Madali ka bang ma-bored sa trabaho? Madalas mo bang ina-anticipate na uwian na kahit on the way ka pa lang papasok sa work?  Do you see yourself looking forward for the next day off kahit 1st day of the week pa lang?  Sukang-suka ka na ba sa paulit- ulit mong ginagawa sa araw-araw na pagpasok mo?

According sa isang survey na nakalimutan ko na kung sa yahoo ko ba nabasa.. 8 out of 10 people says THEY ARE NOT HAPPY with their job.

SINO SILA?

Eto yung mga klase ng empleyado sa isang food court na gini-greet ka nang “Goodmorning! welcome to ______, I’m Chenelyn at your service!” pero nakasimangot  na at nagdadabog pag nakalimutang take out pala yung order mo. Lalo na pag nanghingi ka pa ng extra tissue at bibigyan ka lang ng isang hibla.

Madalas Makikita mo rin sila mga public o government institution gaya ng city hall. Mas ok pa nga sa Jollibee kasi kahit papano ginigreet kapa. Eh sa city hall kaya, wala nang greet-greet, bigla na lang kukunin ang pera mo tas ii-itsa sayo yung resibo tsaka baryang sukli ng walang tingin-tingin sabay sigaw ng “NEXT!”

Pero gusto ko lang itanong:

WHY DO A LOT OF PEOPLE HATE THEIR JOBS?

I’ve  read  Max Lucado’s book,  Cure for the Common Life and he said that all of us were born with unique talent and individuality. We are specially designed different from each other when it comes to whatever our purpose in life is, as a contribution to the world. -which is very true.

Some people can sing way better than others. Some can invent things like post-it.  Some are good in playing basketball. Some are good in  cooking. Some are born with enormous leadership. And some can just- write. ehem. No matter how hard u make someone act, kahit may hitsura p ang bagong artista, hindi yan tatagal sa showbiz kung mahilig lang tlga sya magbutingting ng electric fan… electrician ang dapat maging career niya.

You want to know what u ought to be and what u shud be doing?- READ YOUR LIFE BACKWARDS. Think of the times what are the things u are interested the most and u are very passionate in doing. Yung kahit hindi ka bayaran… ok lng sayo kasi U LOVE WHAT U ARE DOING. Kasi you’ll never experience the satsfaction and true meaning of success sa isang bagay na hindi mo naman gustong gawin, diba?

LESSON: U NEED TO KNOW WHAT YOU REALLY REALLY LOVE TO DO AND SEE URSELF DOING IT GOOD. NO MATTER WHAT IT IS.. DO IT. THAT’S WHAT GOD WANTS YOU TO BE AND THAT WILL BECOME YOUR CONTRIBUTION TO THE WORLD.

Sa totoo lng, kahit ako.. nawawalan nako ng gana sa trabaho ko. bukod sa lagi akong gising sa gabi, wala pa akong nightlife! Oo. nagtrabaho ako sa isang callcenter. Dahil sa ito ang pinakamabilis when it comes to recruitment processing,(mostly 1 day lng.)  ito rin ang pinakamadaling pag resign-an pag ayaw mo na. At ayoko na kasi ilang araw nakong walang tulog kasi hindi ako makatulog sa tanghali hanggang magkasira sira na ang body clock ko na sa trabaho nako kung abutan ng antok! Pano kahit may sakit ka tatawagan ka.. kahit may medical certificate kp.. unless death certificate na yan excuse ka na. Ang mabigat pa don… pinagbabayad ba naman kami ng supervisor namin p500 pag umabsent ka! kapal! tapos ipanggigimik lng nila ng mga ka-team ko! wala na nga akong sinuweldo… may multa ka pa!  Kaya naman heto ang tanong na gumimbal sa pagkatao ng supervisor ko:

“Ipakita nyo sakin saang page sa Labor Code nakasulat na kelangan magbayad pag umabsent. “ hindi ako nakatingin pero nakataas ang kilay ko kunwari busy.

Naboba ng 5 minuto ang  supervisor kong puro whitehair na sa edad 33. Tapos biglang bumawi.

” Kung ayaw mo magbayad… MANDATORY O.T. ka 5 hrs! “  hamon niya sakin.

” Saan page na naman nakasulat sa Labor Code yang mandatory O.T. na yan ,aber? “ Tablado na naman siya sakin.

Hihirit pa siya ha. Wag siyang umarte. WALA lng tlga akong pera pambayad.

” Wag na kasi kayo umabsent pls…baka ibalik ako sa pagiging agent eh.. ” Hayun… lumabas din..biglang nagmakaawa ang kumag ngayon.

” Fine. Last na yan ah? “   -ako pa ngayon ang nagbigay ng ultimatum sa kanya! o diba?!

Kundi dahil sa nag-iisa’t natitirang rason kung bakit pako pumapasok dun eh siguro bumatsi nako matagal na. Hindi ko lng magawa kasi.. kasi..libre kasi ang INTERNET!

 Uu. Libre lang ang internet sa pantry. Kahit hanggang na-ACCESS DENIED ang Friendster at YM.. ginagawan ko lng ng paraan para makapag-usap kami ni Aling Baby –sa pamamagitan ng IMO. IM or MEEBO! Inaabot kaya ako ng 6 na oras na minsan dun nako natutulog kaka-pc. Kasi naman.. dun nabuo ang MISEDUCATION # 2-14!  Pag 1 hr break or kahit 15 mins lng… nakikipag-unahan tlg ako sa pantry sa favorite station ko para makapagsulat, makachat si Aling Baby sa UAE  or makapag-comment man lang sa mga beloved pupils ko.   Pagtapos ng short break… kunwari magtatrabaho na naman.. antay uwian para magblog.kahit parang unti-unti na nilang ina-access denied yung mga website.. wag lang ang WORPDRESS.. I pledge to stick and stay loyal sa company and promise to grow with the company to the best of my ability and strength, with all my might, mind, heart and soul… all through out the years.

 Yan ang pangako ko sa kanila from that day… until the day na nadatnan ko to pagpasok ko:

 

 

After seeing this sign…  I decided not to comeback again.  I found out after all those times,  the major  reason why im staying there is not to take calls and hear people complain about their fones or bills. I go there coz

 I REALLY REALLY WANT TO WRITE.  

And I think I’m in the wrong bag.  I think I shud be writing. I don’t want to live in the world where I don’t belong..  and I really do  feel I wasn’t needed there.

Because that place doesn’t need-

a WRITER.

 

 

~ ni themiseducationofzapped sa Oktubre 15, 2008.