MISEDUCATION #12: “Thou Shalt NOT please everybody.”

PLEASER ka ba?

Naranasan mo na bang mag-alala pag hindi ka kinikibo ng isang tao na walang maipaliwanag na dahilan pag tinanong mo? Pumirma knb sa isang kontrata kahit ayaw mo dahil natatakot ka kung anong sasabihin ng mga katrabaho mo sayo? Napasubo ka na ba sa isang bagay na ayaw mo tlgang gawin kaso nahihiya ka dahil ikaw na lang ang hindi? Nagkaroon knb ng sleepless nights dahil alalang-alala ka na baka hindi ka magustuhan ng ka- eyeball mo?

 Nagsuot knb ng havaianas (kahit parang ugat ng puno ng balite ang mga varicose mo sa paa) or skinny jeans kahit hindi ka naman skinny at alam mong hindi bagay sayo para lang masabing “IN” ka? Madali ka bang nai-insecure at nagiging anxious pag may narinig kang hindi maganda tungkol sayo? Sinubukan mo na bang piliting baguhin kung sino ka just to fit in sa crowd? 

Meron ka bang inferiority complex?

…takot ka ba sa REJECTION?

Kung oo,

pwes- isa ka ring kagaya ko.

- PLEASER.   

Lumaki kasi akong laging nampi-please. Nagpe-please sa mga kaklase kong bully nung grade 5. Sa teacher kong hindi marunong maawa at puro pingot ang alam. Sa mga kalaro kong magagaling magtext at kalog tansan at gusto sila lagi bida. Sa mga kaklase kong popular sa skul na ikinahiya ako dahil daw hindi Benneton yung tatak ng bag ko. Sa tiyahin kong mapang-api. Sa mga pekeng kaibigan na tatablahin ka pag hindi ka naging kagaya nila. Sa mga katrabaho kong plastik na nag-umpukan sa galit dahil hindi raw ako nakiki-jamming sa trip nila. Sa mga taong hindi ka matanggap kung ano at sino ka.

Sunod lang ako ng sunod. Dapat daw kasi mabait ka. Kahit yung ibang tao pala nagte-take advantage na. 

Dahil dito, nagkaroon ako ng sakit kung saan ayoko nang maging ako. Dumating sa point na kahit ako mismo… hindi ko na gusto sarili ko. Nanaginip pa nga ako na nag-walk out  yung kaluluwa ko sa katawan ko sa sobrang banas ko sa sarili ko eh. Kitang kita ko kung pano pumiglas palabas ng katawan ko yung kaluluwa ko promise! gising ako nun tapos yung katawan ko naninigas lang inaantay bumalik yung kaluluwa ko. (Weird no?)

Well, hindi naman ako masamang tao. Pero dahil sa takot ako kung anong sasabihin sakin ng tao…Nagkaroon ng napakaraming restrictions ang tahimik na buhay ko. Hindi ko makain yung gusto kong isaw kasi baka sabihin ng mga ipisopismate ko”cheap” ko, hindi ko magawang kumanta kasi  baka sabihin “panget” yung boses ko. Hindi ko magawang magsuot lagi ng uso kasi ayoko maging “center of attraction”. Hindi ko magawang tumanggi kasi baka sabihin “KJ” daw ako. Hindi ako nakikipag-eyeball kahit cute naman ako kasi takot ako ma-reject. Dahil lang sa mga komento at opinyon ng ibang tao…

hindi ko na magawang maging AKO. -

RESULTA: NAWALAN AKO NG RESPETO SA SARILI KO.

 

-THAT WAS BEFORE.

Mabuti na lang naglakas loob akong tignan muli ang sarili ko sa salamin at sinimulang tignan ang mga bagay na meron pla ako. D Looks. D Brain. Funny kahit no money ( yesss… ang yabang ko na.) yan ang sabi ng mga kaibigan kong sipsip. Pero tama sila. YOU SHOULD LOOK INSIDE YOU. sabi nga sa kanta ng TLC: “Find out who am I to be in the position to make me feel so damn unpretty?” -Sino ka para sabihin sa sarili mo na wala kang kuwenta, diba?

Those days are long gone.

I found out na may mga katangian din pala ako na wla sa iba. Na lahat tayo pantay-pantay kahit pa magkakaiba-iba at dapat nating tanggapin ang bawat isa no matter who, what, where, when, how (???) they are. Na hindi ka nabuhay para i-please ang lahat ng nkikita mo. Na hindi mo kailangang baguhin ang sarili mo (unless masama kang tao) para magustuhan ng ibang tao. Na hindi mo kailangan magkunwari para makiuso. As long as u don’t cause any harm to other people…wag kang matakot maging ikaw.

Ngayon, Kakanta ako hangga’t gusto ko. Kakain ako hangga’t kaya ko. Wala akong pakialam kung sa tingin ng iba baduy na pala ako. Wala akong pakialam kung ayaw ng isang tao sakin dahil mas pinipili kong pang mag-blog kesa makipagsalamuha sa mga taong plastik. I will say NO pag ayoko. I will not follow what i dont want to. i have the right to refuse. I can decide without having someone to tell me what to do. Hindi nako takot sumagot pag alam kong tama ako. Wala nang aapi sakin. I don’t owe anyone an explanation because of who I am. Hindi nako magogoyo.

  To all the  ”pleasers “  sa mundo…wag mong ibase ang pagkatao mo sa opinyon ng ibang tao. Alamin mo kung ano ang tama at yun ang gawin mo. Para kang walang sariling bait kung nabubuhay ka sa kung ano lang ang iniisip ng iba sa yo.

kung  ayaw nila sayo dahil ganyan ka… fine. They can leave.

Say: “This is ME. Take it or leave it.  Bahala  ka sa buhay mo kung ayaw mo. Basta ako, magiging ako.”

 Hindi ka nabuhay para sa opinion ng iba. Wag ka lang gagawa ng masama lalo na sa kapwa.. walang kang dapat ikatakot. At ka wag na wag kang matatakot kahit ano pang mangyari, kahit pukulin ka ng komento ng ibang tao o maging tampulan ka ng panlilibak o kahit kahit pa walang gustong kumampi sayo – KUNG ALAM MONG TAMA KA- Itaas mo lang ang noo mo. Feel good..Dahil mangilan-ngilan na lang ang tao sa mundong may tinatawag na PRINSIPYO.

 in the end… what matters most is not the opinion people formed against you. Ang mas importante, ang tingin mo sa sarili mo— at ang tingin ng Lumikha sayo sa taas na walang alinlangang tumanggap sayo sa kabila ng lahat at  pagiging imperfect mo.

 

  REMEMBER: “Thou Shalt NOT please everybody.”

~ ni themiseducationofzapped sa Agosto 21, 2008.